Прелистувајќи го семејниот албум, ја забележав оваа фотографија од 1968 година во Елбасан. Господинот со јака десно од дедо ми Милован Цулафиќ (татко) е Рајко Симоновиќ, еден од најдобрите ревизори што ги имал Елбасан во тоа време. Тој беше добар пријател на нашето семејство, едноставен семеен човек и добар експерт. Но, неговиот живот радикално се промени кога почна да го критикува квалитетот на пченицата и пченката, честопати споредувајќи го со оној од тогашната провинција Војводина во Југославија. Рајко беше осуден на неколку години затвор поради агитација и пропаганда, сопругата се разведе од него, а семејството засекогаш го напушти Елбасан.

На крајот на 80-тите, откако излезе од затвор, физички и психички уништен и напуштен од сите, тој повеќе не се согласува да живее во својот поранешен стан и избра живот на скитник. Верувам дека многу граѓани на Елбасан се сеќаваат на еден старец со бела брада, лошо облечен, кој цело време живеел во близина на портата на замокот Елбасан, покриен со ќебиња и вреќи. Рајко секогаш држеше бележник во раката со погледот изгубен во булеварот, а со молив скицираше облека за жени и мажи. Често можевте да го најдете во Џамљек надвор од капијата на замокот, како пие пиво или јаде нешто изнајмено од граѓаните на Елбасан. За жал, со доаѓањето на демократијата, тој никогаш не успеа да се врати во родното место во Црна Гора, а почина некаде на почетокот на 90-тите во беда и напуштен од сите.

Не знам дали неговиот гроб постои, но почувствував морална обврска повторно да пишувам за Рајко Симоновиќ, еден од истакнатите личности на црногорското малцинство во Албанија, но кој стана жртва на тогашната комунистичка диктатура. Нека му е вечен споменот!/ Маринко Цулафиќ (претставник на црногорското национално малцинство во Албанија)