Статистиката покажува дека за време на владата на Еди Рама, регионот Корча имал корист од над 550 милиони евра инвестиции, но нивната распределба меѓу општините е направена на преференцијален, селективен и дискриминаторски начин, не земајќи ги предвид ниту потребите на локалните заедници ниту економскиот и развојниот потенцијал на областите.

Општината што добила трошки инвестиции, повеќе како милост, или можеби дури и како стратегија за игнорирање, е Пустец, најмалата и најсиромашната во регионот и земјата.

Социјалистичките влади, во кои Корча со години има претставништво на највисоко ниво, ги отворија своите џебови без да штедат да инвестираат, не стотици, туку милиони евра во проекти за кули, примери на урбана грдотија, центри на градови-духови, улици на вкусови и патеки за задоволство, забави и локални фестивали со нула влијание, иако во општини како Пустец, жителите до вчера страдаа за капка вода.

324 милиони евра се инвестирани во патната инфраструктура на регионот, не вклучувајќи ги националните патишта, но општина Пустец не профитирала ниту еден денар.

113 милиони евра се потрошени за изградба на водоводната и канализациската мрежа, од кои 4 милиони евра го решија проблемот со водоснабдувањето во областа, по 30 години.

40 милиони евра за туризам и животна средина, но црквата Малиград и музејот Стерјо Спаса беа реставрирани и изградени со средства од ЕУ. Германците, исто така, ја финансираат заштитата на Националниот парк Преспа веќе неколку години.

Продолжувајќи со 20,3 милиони евра за култура, 36 милиони евра за училишта, 18 милиони за здравство, се прашувате: „Каде е Пустец во оваа развојна панорама?“ Никаде, е одговорот.

Денес Преспа треба да биде кралица на туризмот на југоистокот, но една од најбогатите области во однос на биодиверзитетот и природната убавина, со историја, традиција, гостопримство и извонреден потенцијал за природен, еколошки и културен туризам, нема ниту патишта што ги поврзуваат селата, ниту најосновна инфраструктура, за нејзините жители, а потоа и за посетителите, што пропагандата ја измислува кога не може да ги најде.

Пустец е типичен случај за тоа како пропагандата се судира со суровата реалност на запуштена област, каде што не пристигнале големи инвестиции.

Додека општини како Корча, Поградец или Колоња апсорбирале милиони евра за проекти кои честопати немаат директно влијание врз локалната економија, како што се скапи пешачки патеки, фонтани, урбани кули или улици и плоштади што само ја подобруваат естетиката, Пустец бара неколку километри патишта и минимални услуги за сместување.

Повеќе од суштината на политичка неправда, случајот со Пустец е стратешко самоубиство за економијата на Регионот, преведено како директна цена на неразвиеноста.

Со едноставна пресметка, ако Преспа имаше околу 10 илјади посетители годишно, со просечна потрошувачка од 70 евра дневно, тие би можеле да донесат над 700 илјади евра приход во локалната економија, но оваа перспектива станува остварлива ако инвестициите се поделени и ориентирани според потенцијалот и врз основа на фер планирање.

Во трката со времето, емиграцијата што го намалува просторот уште повеќе, инвестициите во Преспа треба да се сметаат за сериозна итна состојба, во спротивно, нема да биде далеку денот кога ќе ни ја продадат големата вест дека во Преспа е отворена гостилницата „Бангладеш“.