Велигденско послание на г.г.Анастас, архиепископ на Тирана, Драч и цела Албанија

ВОСКРЕСЕНСКАТА ЉУБОВ КОНЕЧНО ЌЕ ЈА ПОБЕДИ ОМРАЗАТА

Љубовта на крајот ќе триумфира, олеснувајќи ги нашите болки и рани. Оваа утешна порака ни ја пренесува дијахронично славното празнување на Воскресението Христово. Доаѓањето на Синот и Божјото Слово во светот, преземањето на човечката природа и нејзиното воздигнување со Неговото страдање и Воскресение, се кулминативни настани на љубовта во светската историја. Христијанската вера се заснова на основната вистина: „Бог е љубов; и кој пребива во љубовта, останува во Бога и Бог во него“ (1. Јованово 4:16). Преродбата и љубовта се испреплетени. Победата над смртта со Воскресението Христово се постигнува со љубов: „Знаеме дека преминавме од смрт во живот, бидејќи ги сакаме браќата“ (1. Јованово 3,14). Преминот од смрт во живот се исполнува преку љубовта.

Ширината и длабочината на христијанската љубов се дефинирани во библиските текстови и ја откриваат нивната полнота во ликот на Синот и воплотеното Божјо Слово, Исус Христос. Тој е олицетворение на љубовта. „Одеше од место до место правејќи добро и лечејќи“, се соочуваше со неправда и зло, со лаги и омраза, се соочи со непријателство и клевета. Ја открил големината на љубовта, простувајќи им и на оние што Го распнале. Со Неговото Воскресение, Тој го објави триумфот на љубовта.

Бескрајната љубов Божја беше испреплетена со смирение, неизмерно страдање, со „кеноза“. Исус Христос, Синот Божји, „се испразнил од обликот на слуга“. И покрај тоа што беше Бог, тој „се испразни, стана слуга и стана човек. И додека беше вистински човек, тој се понизи по Неговата волја до смртта на крстот. Затоа и Бог го прослави и му даде име кое е поголемо од кое било име, за секое колено да му се поклони на името на Исус и секој јазик да признае дека Исус Христос е Господ, на слава на Бога Отецот“ Фил. 2: 6).-11).
За христијанската совест Крстот и Воскресението претставуваат органско единство. Како што кажавме и други пати, Воскресението не доаѓа по Крстот. Воскресението е во Крстот кога Го прифаќаме како Христос од љубов кон Бога и кон другите луѓе. Оние кои го следеле и станале членови на Неговото мистично Тело знаат дека Крстот и Воскресението го одредуваат текот на животот во Христа. Свети Козма Етолски елоквентно ја сумира оваа вистина: „Целиот и милостив Бог има многу и различни имиња. Се нарекува и Светлина, Живот и Воскресение. Но, главното име на Бога е и се нарекува Љубов.

Во нашево време, кога тагата, болката и збунетоста поради руската братоубиствена војна против Украина ги преплавија нашите умови и души, можеби изгледа чудно да се однесуваме на љубовта. Агресивното војување е негово најтрагично и најсурово кршење и негирање. Но, во овие болни услови, природно е нашето внимание, барајќи излез, да се свртиме кон темелните вредности на нашата вера.

Истовремено со казнувањето на злосторствата, пред сè, итно е да ја зајакнеме внатре и околу нас моќта на љубовта што го надминува секој ум. Само ова може на крајот да ја победи арогантната моќ на моќта и да го обезбеди нашиот однос со Богот на мирот и помирувањето.

„Човекот што ја освои љубовта го освои самиот Бог, бидејќи Бог е љубов“, вели свети Максим Исповедник (Поглавја за љубовта, 4 ‘, 100).

Денес често ја слушаме желбата да се биде на вистинската страна на историјата. Преродбениот поздрав не поттикнува секогаш да бидеме на страната на љубовта, како што Христос ни откри преку Неговото учење, живот, жртва и Воскресение. Љубовта е противотров на егоцентризмот – етнички, расен, верски – кој го труе мирниот соживот на народите и нациите. Љубовта се изразува како мистично движење на Бога кон човекот и човекот кон Бога и другите луѓе. Ги одржува во кохерентност сите логички суштества; Божјата енергија е таа што не може да се раствори.

Распетието се надева дека љубовта на крајот ќе победи, нека ги утеши и смирува нашите души.

Бог навистина воскресна!